Hans heeft COPD en revalideert bij Merem in Hilversum, na een longinfarct dat zijn leven op scherp zette. Hij kwam voor zijn conditie, maar ontdekte er vooral dat hij als gesloten man kon praten. Inmiddels fietst hij weer en voelt hij zich, zoals hij het zelf noemt, een stuk lichter.

47 jaar onderweg
Hans reed zijn hele werkende leven vrachtwagens, bulkgoederen als suiker, bloem en meel, vaak weken achter elkaar van huis. Lange dagen, weinig tijd voor zichzelf. Sporten deed hij niet. Dat paste niet bij het leven van een chauffeur.

Een longinfarct
Hans had al enige tijd COPD, ontdekt na een alvleesklierontsteking. Hij kon er nog mee functioneren, al werd hij bij inspanning benauwd. Op een zaterdagavond ging het opeens mis: hij kon geen adem meer halen en werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht met een longinfarct. Hij lag vier dagen in coma op de intensive care en wist naderhand niets meer van die dagen. Zijn dochter zat op dat moment in Australië en kon alleen via beeldbellen meekijken.
Na het longinfarct bleef Hans elf maanden thuis. Hij kon nog maar honderd meter lopen. Prednisonkuren, dertien in tien maanden tijd, hielpen tegen de benauwdheid, maar leverden ook twintig kilo extra gewicht op en weinig energie. Hans zat vooral op de bank. “Een beetje in mijn eigen bubbel depressief te wezen,” noemt hij dat zelf.

Naar Merem voor longrevalidatie
Voor zijn specialistische revalidatie kwam Hans terecht bij Merem in Hilversum. Tien weken longrevalidatie, deels wonend op de locatie, in het weekend naar huis. Hij ging er met een duidelijk doel heen: sporten en zijn conditie terugkrijgen. Van de gesprekken met een psycholoog moest hij eigenlijk niets hebben. “Ik ben geen prater,” zegt hij. “Maar dat heb ik hier wel geweten.”

Een rugzak die al langer meeging
Bij een vaktherapeut merkte Hans dat er meer meespeelde dan alleen het longinfarct. Dingen die hij al jaren met zich meedroeg, en waar hij nooit iets mee wilde. “Dat hoeft voor mij niet, zei ik altijd. Maar dat bleek achteraf toch anders.” Het gesprek raakte hem meer dan hij verwachtte. Achteraf noemt hij het simpel: “Mijn rugzakje is wel leeg.”
Dat leeglopen veranderde iets in hoe hij thuis in het gezin staat. Zijn rol als partner en vader was door zijn ziekte al anders geworden, nu hij niet meer alles kon oppakken zoals vroeger. Het opener worden hielp hem daar juist mee om te gaan, zegt hij: als je durft te praten over wat er speelt, verandert ook hoe je met elkaar omgaat.

Weer vooruitkijken
Inmiddels fietst Hans weer en sport hij drie keer per week, deels bij een fysiotherapeut in zijn eigen omgeving met dezelfde apparatuur als bij Merem. Zijn prednisongebruik heeft hij samen met de longarts afgebouwd. Werken doet hij straks weer, misschien niet meer voltijds, maar op zijn eigen tempo. Ook denkt hij aan vrijwilligerswerk: schoolkinderen rijden, bijvoorbeeld, iets wat aardig aansluit bij zijn oude vak. “Ik zie het allemaal wel zitten,” zegt hij, “en ik ga er ook voor.”